Columns
Sinds september 2010 verschijnt er driemaal per jaar een column van mij in het
blad ‘Engagement met autisme’ van de NVA, onder de titel ‘Ik en mijn autisme’. Die
titel heb ik trouwens niet zelf verzonnen en wat ik schrijf gaat lang niet altijd over
mijzelf. De titel geeft vooral een afbakening ten opzichte van de andere columns in Engagement, die geschreven worden door bijvoorbeeld ouders van kinderen met autisme en professionele hulpverleners.
Sinds september 2011 verschijnt er ook een column van mij in het blad MIC Magazine
onder de titel ‘Hologram’. (Wel zelf verzonnen. 
) Na verschijning komen de columns
hieronder te staan. Helemaal onderaan staat een drietal columns dat niet elders is
gepubliceerd:
Het Roodhoofddriftkikkertje, Oogappel en
Wetenschap als religie.
Trouw zijn aan jezelf
uit: Engagement met Autisme
nr. 6, december 2011
Lees verder...
Het laagjesmodel
uit: Engagement met Autisme
nr. 4, september/oktober 2011
Lees verder...
Vleugels
uit: Miracles in Contact
nr. 3, september 2011
Lees verder...
Scherpe randjes
uit: Engagement met Autisme
nr. 2, april/mei 2011
Lees verder...
Hulde aan de Autipas!
uit: Engagement met Autisme
nr. 6, december 2010
Lees verder...
Het E-woord
uit: Engagement met Autisme
nr. 4, september 2010
Lees verder...
Een beetje minder kwetsbaar
uit: Engagement met Autisme
nr. 2, mei 2010
Lees verder...
Het roodhoofddriftkikkertje
In veel nieuwsgroepen is het roodhoofddriftkikkertje een bekende verschijning. Het kenmerkt zich door een herhaaldelijk en onophoudelijk uiten van ergernis over in de regel één, soms enkele zaken die zich in nieuwsgroepen van tijd tot tijd voordoen, zoals daar zijn: minder gebruikelijke manieren van 'quoten' (citeren), een in zijn (soms haar) ogen ongewenste onderwerpkeuze of een zekere (in zijn/haar ogen onterechte) passiviteit in het zoeken op het world wide web door de vraagsteller.
Het roodhoofddriftkikkertje heeft in dergelijke situaties de neiging om woedend over het scherm van de lezer heen en weer te springen, en op verzoeken om zich wat te matigen, te reageren met ergernis en een fervent verdedigen van het eigen gelijk.
Omdat mannelijke roodhoofddriftkikkertjes een sterke territoriumdrift hebben, hebben veel nieuwsgroepen hun eigen hoofd- of huisroodhoofddriftkikkertje. Daarnaast hebben ze vaak nog een of meer onderroodhoofddriftkikkertjes. Deze ondersteunen van tijd tot tijd de uitingen van ergernis van de hoofdroodhoofddriftkikker maar zijn beduidend minder dominant aanwezig.
Behalve op de 'eigen' nieuwsgroep zijn veel roodhoofddriftkikkertjes geabonneerd op een paar andere nieuwsgroepen waarin ze weliswaar hetzelfde gedrag ten toon spreiden, maar met een lagere frequentie.
Sommige roodhoofddriftkikkertjes posten alleen in geval van ergernis, andere zijn daarnaast frequente en vaak ook zeer gewaardeerde posters van inhoudelijke berichten.
Tot op heden is er geen middel gevonden waardoor roodhoofddriftkikkertjes zich in hun uitingen laten temperen. Dit is jammer, omdat nieuwsgroepabonnees die een hekel hebben aan agressieve uitingen, zich door hun aanwezigheid wel eens laten weerhouden van het stellen van vragen of het geven van antwoorden. Ook bederft het optreden van roodhoofddriftkikkertjes in de ogen van andere nieuwsgroepabonnees van tijd tot tijd de goede sfeer.
Helaas is het roodhoofddriftkikkertje over het algemeen niet gevoelig voor deze beide argumenten. Totdat er betere methoden zijn gevonden, wordt dan ook geadviseerd de uitingen van ergernis door een roodhoofddriftkikkertje zo veel mogelijk te negeren.
Baukje van Kesteren
Oogappel
Ik heb niet zwanger hoeven zijn, met alle ongemakken en risico's van dien.
Ik heb niet hoeven bevallen - iets waarvan ik heb horen zeggen dat het net
zoveel inspanning vergt als het beklimmen van de Mount Everest.
Ik heb niet maandenlang 's nachts m'n bed uit gehoeven omdat hij honger had, of
om een andere reden huilde.
Ik heb niet jarenlang zorgen gehad of hem niks overkwam, of het wel goed ging op
school, of hij niet de verkeerde vriendjes kreeg.
Dat alles heeft een andere vrouw ver weg in Afrika gedaan.
Ik heb hem ontmoet toen hij 15 was en ik 51. Hij was op zijn twaalfde helemaal alleen naar Nederland gekomen. Ik zocht die zomer iemand die mij wilde helpen in de tuin; hij zat alleen thuis doordat zijn huisgenoten op vakantie waren, en snakte naar wat bezigheden. Nu maait hij af en toe mijn gazonnetje en maakt hij mijn brommobiel schoon. Tegenover anderen noem ik hem mijn pleegvriendje.
Over zijn land en vooral over zijn familie wil hij niet praten. Kán hij
vermoedelijk niet praten, want waarschijnlijk ziet hij ze nooit terug. Als ik er
bij stilsta bloedt m'n hart, om hem, om zijn moeder, zijn vader, zijn twee
jongere broertjes.
Naar zijn tocht hier naartoe zou ik zelfs niet durven vragen.
Hij zit op school en vertelde mij gisteren dat hij een belangrijke beslissing had genomen: hij wil de verzorging in.
Vandaag vroeg ik hem of hij het gras nog even kon maaien, maar het kwam hem niet uit. Morgen wel, zei hij. Wat ben ik trots op die jongen, dat hij nee zegt als dat nodig is, en daarnaast naar een andere oplossing zoekt.
Hij is mijn oogappel.
Hij is een self made man en ik heb maar een miniem steentje bijgedragen
aan wie hij nu is; maar woorden schieten tekort als ik hem wil vertellen hoe
trots ik op hem ben - op Umar.
Baukje van Kesteren
Wetenschap als religie
THEOLOGEN ONTDEKKEN NIEUWE RELIGIE
GRONINGEN - Theologen van de Rijksuniversiteit Groningen zijn van mening dat een verschijnsel dat tot nu toe als uitgesproken a-religieus werd beschouwd, bij nader inzien sterk religieuze, zo niet sektarische trekken vertoont. Het verschijnsel draagt de naam Moderne Westerse Wetenschap (MWW); de godheid die zij aanbidt wordt de Objectieve Waarheid genoemd.
De MWW kent als het ware drie geledingen. De hoogste geleding bestaat uit een groot aantal ambtsdragers die tegen betaling in en voor de beweging actief zijn. Binnen deze geleding is sprake van een sterke hiërarchie. Daarnaast is er de geleding van semi-ambtsdragers. Semi-ambtsdragers zijn elders werkzaam in een beroep waarvoor zij een opleiding binnen de beweging hebben ontvangen. Tot slot zijn er de leken, mensen die de ideeën van de MWW aanhangen en vaak ook verdedigen, maar die geen professionele binding met de beweging hebben. De MWW heeft, mede dankzij een sterke zendingsdrang onder haar volgelingen, instituten en ambtsdragers over de hele wereld. De concentatie van vooral leken-aanhangers lijkt in West-Europa en Noord-Amerika echter verreweg het grootst te zijn.
De ambtsdragers van de MWW worden 'dienaren van de wetenschap' genoemd en velen van hen dragen titels als professor, doctor, ingenieur of Engelstalige equivalenten daarvan. Zij komen op werkdagen bijeen in speciaal daarvoor opgerichte instituten en laboratoria, voor het vieren van de eredienst in de vorm van het doen van wetenschappelijk onderzoek. Tevens verrichten zij bestuurlijke werkzaamheden en houden zij zich bezig met fondsenwerving. Bijzonder toegewijden zijn ook 's avonds, 's nachts en in het weekend actief.
De beweging kent vele rituelen. De eredienst zelf is één groot ritueel waarvan in de loop der tijd steeds meer details de vorm van dwingende regels hebben aangenomen. Het karakter van deze regels is nu en dan verschoven, bijv. van een afstandelijk registrerende naar een meer invoelende benadering en weer terug. Er zijn periodes geweest waarin verschillende van dit soort benaderingen naast elkaar bestonden. Gedurende de laatste decennia lijkt er voor een diversiteit aan benaderingen echter steeds minder ruimte te zijn; bovendien zijn de bestaande regels inmiddels sterk aangescherpt.
Ook kent de MWW een vorm van tuchtrecht. Plagiaat bijvoorbeeld, of het vervalsen van gegevens of onderzoeksuitkomsten, kan worden bestraft met ontzetting uit het ambt, wat vaak gepaard gaat met een middeleeuws aandoende publiekelijke verguizing. Helaas lijkt dat laatste soms ook plaats te vinden terwijl een schending van de regels (nog) niet afdoende is aangetoond.
De financiering van gebouwen en activiteiten is, in tegenstelling tot die van de meeste religeuze organisaties, voornamelijk een kwestie van overheidssubsidies en zakelijke inkomsten. Alleen voor de medische tak van de MWW worden collectes onder particulieren gehouden, namelijk voor onderzoek naar oorzaken en behandeling van specifieke ziekten. Ook laten particulieren soms een legaat na; niet zelden heeft dit legaat de enigszins lugubere vorm van het eigen lichaam.
Zoals bij alle grote religies is er binnen de MWW sprake van verschillende stromingen, variërend van liberaal via orthodox tot fundamentalistisch. De liberale volgelingen hangen de gedachte aan dat de MWW slechts één wijze van kennen is onder vele, en dat niet a priori kan worden gezegd dat de MWW van alle wijzen van kennen de beste is. Het andere uiterste, de fundamentalistische stroming, beschouwt deze gedachten als uitermate godslasterlijk en is bereid ze te vuur en te zwaard te bestrijden. De fundamentalistische stroming meent haar rechtvaardiging mede te vinden in de eerder genoemde aanscherping van de regels voor de eredienst, die blijkt te leiden tot een sterke vernauwing van de professionele blik. Van oudsher hebben ambtsdragers moeten beschikken over een kritische instelling en een open mind. Het lijkt erop dat de eerstgenoemde van deze twee eigenschappen steeds meer nadruk krijgt, ten koste van de tweede.
Tot nu toe zijn er overigens geen aanwijzingen dat de door de MWW aanbeden godheid daadwerkelijk bestaat, zodat niet aannemelijk is dat deze verantwoordelijk is voor de strenge regels die vele aanhangers van de MWW zichzelf en anderen menen te moeten opleggen.
Baukje van Kesteren